La ville est tranquile

Guédiguian-en aurreko filmeetan, “Marius et Jeanette” eta “A la place du coeur”, nabaria zen bere baikortasuna, gora beheren artean, gizarte xumeengan baita barneko alkartasuna ere.

Gaurko filme honetan, ordea, ezezkortasuna berreskuratzen du, ez du itxaropena belaunaldi berriengan kokatuko ezta aurrekoengan ere; agian azken unean hutsune txikia giro armoniosoan murgiltzen da pixkat…

Bere geografian, bai fisikoan zein gizakiak, mantentzen du burua: Marseilleko hauzoa edota bizitza-alboko aktoreak.

Deskonpontze bilakaera nabaritzen da pertsonaiengan irudi zein armonia/disonantziaren bitartez (musika deserosoaz baliatuz).

Azken finean kapitalismoak zein huriko urbanismo basatiak ez dio itxaropenari irteera handirik usten.

Ia urrengo filmean nondik joaten den animo aldetik!