Berlingo Eskola edo XXI mendeko Alemaniako Zinema Gaztea

Rainer Werner Fassbinder-en heriotza 1982an markatu zuen ezagutuko  genuen Alemaniako Zinema Berriaren amaiera, berori menderatuko zuen  europa eta nazioarteko ikuspegia iragan mendearen 70eko urteetan.  Fassbinder-ekin batera, Wim Wenders, Werner Herzog, Volker Schlöndorff  eta  Alexander Kluge, nahiz eta kontzeptu eta estilo ezberdintasunak  izan euren artean, hasi ziren nabarmentzen eta karrera bat garatzen,  emankorra hainbat kasutan, gure egunetara arte heltzen dena, Wenders eta  Herzog, esate baterako; zeinek azkenengo Berlinale 2011 aurkeztu  zituzten azken lanak: Pina (Wim Wenders, 2011), Pina Bausch dantzari eta  koreografoari buruzko dokumental gogoangarria , ezustean hil zena  2009an, eta Cave of Forgotten Dreams (Werner Herzog, 2011), balio  neurtezinezko arkeologia eta antropología dokumentala, Frantzia  hegoaldeko munduko haitzuloetako pinturarik zaharrenetarikoei buruzkoa,  Chauvet haitzuloan aukitutakoak 1994an.


Alemaniako Zinema Berriaren aire fresko hura hamarkada pare batean  desagertu zen, eta XXI. mendearen zain egon behar izan genuen espero  genuen berrikuntza ikusi ahal izateko, Berlingo Eskola izenaz ezagutu  dugun Alemaniako zinemagile belaunaldi bat, eta guk XXI. mendeko  Alemaniako Zinema Gaztea,  Berlingo Eskola ezagutua , zeren eta joera  honetako egile batzuek muzin egiten baitiote lehenengokalifikatzailea,  bai Alemaniako hiriburutik etortzeagatik, bai ikasi zutelako zinema  eskola horretan, Deutsche Film und Fernsehakademie Berlin (DFFB)  delakoan.


Haien arteko aldeak gorabehera, estilo ezaugarri komun batzuk daude  hala taldeko aitzindariengan,  Thomas Arslan, Angela Schanelec edo  Christian Petzold  (orain dela gutxi Fas-en Fantasmas Gespenter, 2005),  nola jarraitzaile gazteenengan Valeska Grisebach, Jessica Hausner  (Lourdes, 2009) edo Maren Ade (Gure artean, Alle anderen, 2009; aurten  gure Zineklubean emanda). Horiek guztiek mundo garaikideari buruz;  errealitateaz materia bizi gisa eta ziurtasunik gabeko pertsonaiez,  iragaite egoeran lan egin beharra daukate. Zinema zabala da, zentzu  zabalean: zalantzak adierazten doan zinema eta noizean behin ziurtasunak  aurkitzen pertsonaiekin batera.

Zinemagile hauek ez daude manifiesto komun batek zuzenduak, baizik  eta zuzendari bakoitzak aldarrikatzen du bere identitatea aurrekontu  gutxiko zinemaren bitartez, istorio txikien bitartez, zeinek ikertzen  baitituzte bizitzaren kezkak, eta saiatzen dira jendearekiko  komunikazioari eusten. Definitzeko ezaugarri horiekin, dogmatikoak ez  direnak, Berlingo Eskolako zuzendariek osatzen dute hamarkada honetan  Europan sortu den talderik sendo eta interesgarrienetakoa; horri   atzerabegikoren bat egin diote zenbait zinemaldi garrantzitsuk, hala  nola, BAFICI-k edo FICXIXÓN-EK.


Txus Retuerto

Image-empty-state.png